Bizim yolculuğumuz da birçok çift gibi başladı.
Aramızda aşk ve tutku vardı. Ama zamanla; birlikte yaşamın içinde, birbirimizi anlamakta zorlandığımız,

ihtiyaçlarımızı ifade edemediğimiz ve aynı döngülerin içinde tekrar tekrar kaybolduğumuz dönemler geldi.

İletişimsizlik, birikmiş duygular ve tetiklenmeler…
Tanıdık bir hikâye. 

​

Ve her tartışmada, her zorlanmada şunu fark etmeye başladık:
Yaşadıklarımız sadece “şimdiye” ait değildi. Kendi geçmişimizden, çocukluğumuzdan, sevgiyle kurduğumuz

bağdan taşıdığımız izlerdi. Bu farkındalıkla, ilişkimizde kaçmak yerine kalmayı seçtik. Adanmışlığı seçtik.

​

İlk kez, gerçekten bir ilişkiye hizmet etmenin ne demek olduğunu anladık.
Egomuzu, haklı olma ihtiyacımızı, tutunduğumuz doğruları bırakmayı…
Birbirimizi duymayı, ihtiyaçları görmeyi, sorumluluk almayı, onarmayı ve ilişkinin kendi ruhuna alan

açmayı öğrendik.

​

Bugün biliyoruz ki; ilişki iki kişiden ibaret değil. Kendi bilgeliği olan, yaşayan bir alan.

Ve biz bu alanda hâlâ öğrenen, hâlâ dönüşen iki insan olarak, benzer döngülerden geçen

çiftlere alan tutuyoruz.

​

Çünkü inanıyoruz ki;
dünyanın en derin yaralarından biri, dişil ve erilin ayrılığıdır.
Ve bu ayrılık şifalandığında, sevgi kazanır.

İlişki; sadece bir bağ değil,
aynı zamanda kutsal bir yaratım alanıdır.

 

Bu alanda; daha fazla açıklık, daha fazla kabul, daha fazla teslimiyet ve gerçek bir “birlik” hissi mümkün.

​

Eğer bu satırlarda kendinizden bir parça buluyorsanız,
bu yolculuk size bir davet olabilir.